این داستان زندگی دوست خوبم ازاده علیزاده است...

بهار است

اینرا چشمان سبزت می گوید

اما چه سروهایی اینجا بودند

چه سپیدارهایی

باد در کوچه پیچید

کدام جنگل؟

فروردین،دی است

وشهابی سرنگون

بر پیکر این خاک سیاه

کودکی گشت یتیم

مرغکی گشت حرام

اسمان فریاد کن

لقمه نانی خشکید

دختری چشم ابی

                         انطرف نابیناست

جغدی از راه رسید

روی ان بام سفید

خانه ای گشت سیاه

لاشه ها بسیارند

لاشخور ها بسیار تر

اینجا تهران است

 که

جاذبه زمين مسئول آن نيست

 فرو افتادن در عشق

رخی پژمرده رنگی زرد دارم

 ندانم عاشقم مستم چه هستم ؟

همی دانم دلی پر درد دارم

 مسافري به اميد گرماي نگاهت به تو پناه آورد

 تنهايش نگذار.

 شايد

در گرمترين روزهاي تابستان

 به خنکي لبخندش محتاج شوي

 تو را دوست نمي دارد ...

كسي كه تورا دوست دارد ،

 تو دوستش نمي داري ...

 اما كسي كه تو دوستش داري

و او هم تو را دوست دارد ...

 به رسم و آئين هرگز

به هم نمي رسند ...

و اين رنج است